ریخته گری سرمایه گذاری ساق گیرنده گیره کامیون

معرفی محصول

کامیون ها بخش مهمی از تجارت مدرن هستند. کامیون ها از فضاهای داخلی بزرگ خود برای حمل و نقل مواد و کالاها در سراسر قاره ها استفاده می کنند. این کالاها در تاسیسات مختلفی از جمله تولید کنندگان، بنادر، توزیع کنندگان، خرده فروشان و کاربران نهایی بارگیری و تخلیه می شوند. کامیون‌های بزرگ روی جاده (otr) معمولاً از یک واحد تراکتور یا کابین و یک تریلر جداشدنی تشکیل شده‌اند. تریلر به طور جداشدنی توسط یک سیستم اتصال به کابین متصل می شود، که در آن تمام سیستم اتصال از یک چرخ به اصطلاح پنجم و یک کینگ پین تشکیل شده است. به طور دقیق تر، یک کینگ پین در امتداد انتهای جلوی پایین تریلر تشکیل شده است و کابین شامل یک صندلی بکسل شامل یک پد و یک شیار دریافت کننده برای پایه شاه است. به دلیل پیچ های مورد نیاز در جاده، هنگام اتصال، کینگ پین به گونه ای وارد شکاف صندلی بکسل می شود که به تریلر اجازه می دهد تا به صورت محوری نسبت به کابین بچرخد. کابین انرژی (مثلاً از طریق موتور الکتریکی، منبع فشار پنوماتیک و غیره) را برای به حرکت درآوردن خود و تریلر متصل فراهم می کند. بنابراین، تعداد زیادی از اتصالات قابل جابجایی بین کابین و تریلر برای انتقال نیروی الکتریکی و فشار پنوماتیک ایجاد می شود. فشار هوا اغلب همراه با سیستم ترمز (جدا) خود کابین برای به کار انداختن ترمزهای اضطراری و سرویس استفاده می شود. برق روشنایی داخلی، سیگنال های بیرونی و چراغ های راه اندازی، موتور درب بالابر، موتور ارابه فرود (در صورت وجود) و غیره.
در طول دوران مدرن حمل و نقل زمینی، اتصال خطوط برق و پنوماتیک، بالا و پایین بردن ارابه فرود، راه اندازی درب چرخان عقب تریلر (swingdoor) و بازرسی وسیله نقلیه همه به صورت دستی توسط راننده انجام می شد. به عنوان مثال، هنگامی که کابین و تریلر نیاز به اتصال دارند، پس از پشتیبان گیری به تریلر برای اتصال گیره کامیون به پایه تریلر، راننده باید کابین را ترک کند تا تمام این موارد تکمیل شود. به طور خاص، راننده باید ارابه فرود را بچرخاند به طوری که شاه‌پین به صندلی یدک‌کش بیفتد تا کاملاً با آن درگیر شود، و به سمت عقب شاسی کابین بالا رود تا مجموعه‌ای از شیلنگ‌ها و کابل‌های جمع‌شونده را با دست از عقب خودرو بگیرد. تاکسی. (انتقال هوا و برق) و تثبیت آنها به اجزای اتصال مربوطه در جلوی بدنه تریلر. هنگام جدا کردن تریلر از کابین، روند معکوس می شود. یعنی اپراتور باید از بالا برود و شیلنگ ها/کابل ها را جدا کند، آنها را در جای خود قرار دهد و سپس ارابه فرود را پایین بیاورد تا کینگ پین را بلند کند تا پایه یدک کش را جدا کند. با فرض تخلیه تریلر (به عنوان مثال، پس از عقب‌نشینی در اسکله بارگیری)، راننده باید به سمت عقب تریلر برود تا قفل درهای چرخان تریلر را باز کند، آنها را 270 درجه به عقب بچرخاند و سپس (معمولاً) ایمن شود. هر در به سمت تریلر. بسته به نوع تریلر، درب عقب ممکن است بچرخد (به جای باز شدن) و/یا از روش های دیگری برای دسترسی به محموله استفاده کند. سایر ویژگی‌ها مانند سیستم‌های هشدار بارگیری اسکله، توقف‌هایی که از غلتیدن تصادفی تریلر جلوگیری می‌کنند، و مکانیسم‌های قفلی که تریلر را روی اسکله قفل می‌کند، همگی به کارکرد و نظارت انسانی برای اطمینان از عملکرد و ایمنی مناسب نیاز دارند. هنگامی که کامیون ها و تریلرها در حال حرکت به سمت عقب هستند، طول، عرض و ارتفاع زیاد آنها نقاط کور بزرگی ایجاد می کند و خطرات ایمنی مشابهی را ایجاد می کند.
یک چالش دیگر برای حمل و نقل باری در عملیات های چندوجهی نهفته است، جایی که کامیون های حیاطی برای جابجایی کانتینرها بین حالت های مختلف حمل و نقل استفاده می شوند. به طور خاص، در محوطه های راه آهن، کانتینرها باید بین واگن های ریلی و تریلرها در یک نظم و جهت خاص حرکت کنند (از جلو به عقب وقتی در در عقب است). به همین ترتیب، ترتیب و جهت هنگام کار در محوطه های ترمینال که کانتینرها از کشتی ها تخلیه می شوند، مهم هستند.
در طول سال‌ها، راه‌حل‌های زیادی برای خودکارسازی یک یا چند فرآیند بالا پیشنهاد شده‌اند و در نتیجه کار راننده را کاهش می‌دهند. با این حال، مهم نیست که این راه حل ها در تئوری چقدر موثر هستند، صنعت حمل و نقل همچنان به روش های دستی شرح داده شده در بالا برای اتصال و جدا کردن تریلرها و تراکتورها/کابین ها متکی است.
با ظهور وسایل نقلیه خودران، میل به خودکارسازی بیشتر بسیاری از عملکردهایی که به طور سنتی به صورت دستی یا بدون راحتی انجام می شد، وجود دارد.
 

سیستم های تشخیص

ریخته گری سرمایه گذاری مس سیلیس سل